Gamrupa

Langzaam raak ik weer in het gareel van ons dagelijkse leven. Henny en ik zijn al ongeveer veertien dagen terug, Gerrit en Ellen pas een week. We zijn blij dat het niet hard vriest. Vele malen per dag gaan onze gedachten terug naar Sifoe, naar allerlei situaties, naar de lieve mensen. En natuurlijk naar het geweldige feest van de opening c.q. overdracht van de kraamkamers.
Wat hadden ze zich uitgesloofd om het programma te ontwikkelen! Twee koeien waren er geslacht onder toezicht van de imam. Halal, zoals het hoort. De lekkerste recepten werden uitgewisseld en op verschillende plekken bereid.

Grote schalen vol: rijst met olie, uien, tomaten, pindasaus, kruiden, groenten, noem maar op.
Waarom zoveel? Wel: feest IS eten. En met vele honderden personen heb je wel wat nodig. Als je toch geld uitgeeft, dan moet je niet te krenterig zijn. Wie weet wanneer er weer zo’n gelegenheid komt. Alles wordt eerlijk gedeeld, dat is zo’n fijn gevoel. Gasten en kinderen, armen en beter gestelden, Gambianen en buitenlanders.

 

 

 

 

 


Voor ons, westerlingen, gold de overdracht van het gebouw meer als het hoogtepunt. De straat voor de ‘kliniek’ was afgezet. Verkeer moest maar een stoffig zandstraatje omrijden. Gasten werden opgevangen door comités van ontvangst, Young People without Borders, bestuur Gamrupa the Gambia. Iedereen uitgedost in fleurige, herkenbare feestkleding.

Hoogwaardigheidsbekleders kregen een flesje water, andere bezoekers kwamen wat later aan de beurt. In grote tenten waren stoelen in rijen opgesteld. Het werd warm, wat zeg ik: heet.
De microfoon voor de sprekers werd zo warm dat hij niet gebruikt kon worden. Noodoplossing: een losse microfoon werd naar de sprekers gebracht, als ze aan de beurt waren, op hun bordes, onder een baldakijn.
De president had in een brief laten weten dat hij er niet persoonlijk bij kon zijn, maar dat hij zijn minister van Volksgezondheid als vervanger zou sturen.
En daar was het wachten op, doordat die naar drie openingen gestuurd was. Eenmaal aangekomen kon de hele rij sprekers hun verhalen afsteken. Je zou naast je schoenen gaan lopen, zoveel lof …
Ellen kaatste de bal terug: als er niet zoveel hardwerkende vrijwilligers, zoveel mensen achter de schermen en zoveel weldenkende en –doende mensen hadden meegewerkt, dan was dit plan nooit van de grond gekomen.

Een geweldige band omlijstte de redes met echt Afrikaanse muziek. Het werd tijd voor de opening en het doorknippen van de linten.
Het eerste bij het hek dat toegang gaf tot het TERREIN door the Honourable Minister of Health & Social Welfare, dr. Omar Sey. Het tweede bij de toegang tot de kraamkamers zelf. De dorpsraad had besloten dat ik dat zou doen, als stimulator en stabilisator bij diverse projecten. Officieel hoor, mooi aangeklede kinderen, met een kussentje en een schaar, toch een beetje zenuwachtig, al kennen we elkaar goed. Ik aan de buitenkant, de midwife (= vroedvrouw, maar in ons geval een man, de heer Zowe) aan de binnenkant. Het volk dromde naar binnen, benieuwd hoe het geworden was. Vrouwen opgetogen, mannen onwennig. Zij zijn nooit bij een bevalling. Dat is vrouwenwerk.

Het feest ging los, de schalen kwamen op tafel en de muziek knalde weer en later op de avond werd er gedanst. Goed dat er hier geen alcohol vloeide. Wel allerlei lekkere vruchtensappen. We hebben genoten!!!

Toen Ellen en Gerrit vertrokken, op 16 februari, waren er al zeven kinderen geboren!

Wij ontwikkelen niemand!
Dat doen de mensen zelf!
Wij ondersteunen wel ontwikkeling!